و من تنهای تنهایم....
کسی دیگر نمی کوبد در این خانه متروک را
کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم
و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ از من نمی ماند
و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم
درون کلبه خاموش خویش اما
کسی حال من غمگین نمی پرسد
و من دریا یی پر اشکم که طوفانی به دل دارم
درون سینه پر جوش خویش اما
کسی حال من تنها نمی پرسد
و من چون تک درخت زرد پاییزم
که هر دم با نسیمی می شود برگی جدا از من
و دیگر هیچ از من نمی ماند
و من تنهای تنهایم
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم خرداد ۱۳۹۲ ساعت 13:8 توسط حفیظ حمیدی
|
